NOT GUILTY

First, the case filed by the lower house against the chief justice is irrelevant since the chief justice has the right to exclude his dollar account in the SALN (Statement of assets, liabilities and net worth). Also the Chief Justice has proven to everyone that he only owns 5 properties among the 45 real state properties that was stated by the prosecution. The prosecution were thinking that the Chief Justice is guilty of making false statements under oath, but I never heard that the chief justice lied or bear false witness when he was asked to have the opening statement. 

Para sakin ano bang pakielam natin kung mapera siya? Pinagsumikapan naman niya yung kanilang pera. Hindi naman niya responsibilidad na ipangalandakan ang kayamanan niya sa mga tao. Kung ikaw ba mayaman, ipagngangalakandakan mo ba kung gaano ka kayaman at kung gaano kadami ang properties mo? Ako hindi. Naging honest naman sya sa SALN nya, may karapatan naman siyang hindi ipaalam sa mga tao kung gaano nga ba kalaki ang dollar account nya. For me the case filed was not an impeachable offense. In some points maybe nagkamali siya but it was stated in the law that he/she can change it to make it right. 

For me, he must be acquitted from all the allegations charged against him.

Masarap mangarap lalo na’t alam mo sa sarili mong hindi imposible na makamit mo ito

“Ano nga ba talaga ang pangarap ko sa buhay?”  Yan ang tanong na nakatatak na sa aking isipan mula noon hanggang ngayon. Marami akong pangarap sa buhay ngunit yung mga pangarap na iyon ay huwad lamang na tila panlilinlang sa aking sarili kung ano nga ba talaga ang gusto ko sa buhay at ano ang gusto kong marating.

Pamula noong ako ay isilang hanggang sa dumating yung panahon na matuto na akong bumasa, sumulat, at makaintindi, sinabi ko sa sarili ko pag laki gusto ko maging tanyag na mangangalakal/negosyante (businessman). Pinangarap ko na magkaroon ako ng mas magandang buhay sa kung anong mayroon ako. Ngunit at pangarap na yoon para sa akin ay mananatili na lamang isang pangarap bagkus ang landas na aking tinahak ay landas kung saan buhay ng aking kapwa ang ang panghahawakan. Oo, ako ay nasa medical field at isang student nurse. Isang landas na pinili ng ibang tao para sa akin, pinili kong tanggapin ang isang bagay na kahit minsan hindi sumagi sa aking isipan. Para sa akin ang pagiging nurse ay isang hamon, ito ay pagsubok lamang ng Diyos sa akin, kung gaano ko ba kayang baguhin ang sarili ko, sukatan kung gaano ko ba uunawain ang lahat. Hindi ako nagreklamo, tahimik ko ginagampanan ang bagay na inaasahan ng iba na aking gagawin. Sa mga oras na ito naiisip ko na hindi ko pala ine-enjoy ang mga bagay na mayroon ako bagkus tumitingin ako kung anong mayroon ang iba. Naiisip ko na, bakit sila malaya na piliin ang bagay na gusto nila, samantalang ako, I have no choice. Naiisip ko saan nga ba tutungo ang buhay ko kung hindi kayang mahalin ito kahit nagagampanan ko lahat ng dapat kong gawin. Hindi ko maramdaman na andito ako, na masaya ako, ngunit andito ang aking konsensya at naririyan ang faith ko, naiisip ko na, bakit pa ako mamimili kong andyan na ang biyaya, maaaring swerte pa ako sa ibang tao dahil nakakakain ako 3-5 times a day, nakakapagkolehiyo ako, at pinagtitibay ng Panginoon ang tiwala ko sa kanya kahit minsan dumadagsa ang pagsubok. Pero hanggang ngayon yung katanungan ko ay hindi ko masagot sagot.

“Ano ba ang sagot?” Hindi ko din alam. Nagpapaka impokrito lamang ako sa ibang tao kapag sinasabi kong maging isang Doktor, minsan naiisip ko na maging Doktor, pero sa kaibuturan ng aking puso ay hindi ko ito naiibig. Sinasabi ko lamang ang ito upang linlangin ang aking sarili na may pangarap ako sa hanay ng mediko. Alam ko sa aking sarili, kahit kailan di ko na makakamit ang pangarap ko noon. Hindi ko alam kung paano ko tatanggapin ang isang huwad na pangarap. Sa totoo lang naiingit ako sa mga taong naging matagumpay sa kanilang napiling landas. Minsan natanong ko ang Diyos, bakit ito? Hindi siya sugamot, bagkus binigyan niya ako ng pagsubok na mahirap gampanan at tapusin, ngunit bunga ng aking kasipagan sa mga iyon at bunga ng aking mga dasal sinagot ng Panginoon ang dasal ko na malampasan ito, ngunit kahit matapos ko iyong mga pagsubok hanggang ngayon, andito parin ako, hindi pa rin alam ang kasagutan. 

“Pangarap ko para sa pamilya ko.” Di ko man alam ang sagot kung ano nga ba ang gusto ko sa buhay, mayroon naman akong pangarap para sa aking pamilya. Dahil nag iisa na lamang ang aking ina, dahil isa na siyang balo pamula noong pumanaw ang aking ama, mas naisip ko na dapat ibigay ko sa aking ina ang nararapat. Pangarap ng aking ina na ako ay makatapos at makapaghanapbuhay, ngunit ang pangarap ko para sa kanya at sa aking magiging pamilya ay mas maginhawang buhay sa tinatamasa namin ngayon x100. Gusto kong iparanas sa kanya at sa aking magiging pamilya ang sarap ng buhay, nais ko na bigyan sila ng tahanan. Isang tahanan na pinapangarap ko, though mayroon naman kami, ngunit mas nag hahangap pa ako ng maganda, mas presko, maginhawa. Gusto kong tahimik kaming namumuhay ng aking pamilya sa aming tahanan. Kung nakakabili man kami ngayon ng gusto namin, gusto kong magkaroon pa ako ng praroridad na mabili ang lahat ng gusto namin at kailangan namin. Alam kong pinagpala kami, at sana mas pag palain pa kami. Nais ko ring makatulong sa aking kapwa, sa pamamagitan ng pamamahagi ng mga biyaya ng Panginoon. Hangad ko na matulungan ang bawat pamilya na nangangailangan ng tulong. Hindi man makumpleto ang pamilya ko kahit papaano mapasaya ko at matulungan ang ibang tao.

Maaaring hindi ko pa alam ang hangad ko sa buhay, ngunit alam ko na mayroong plano ang Panginoon na hingit pa sa hinahangad ko. 

-Allen

Ferdinand Marcos once told Imelda:

“I don’t believe in courtship. It’s a waste of time. If I love the person, I’ll tell her right away. But for you, I’ll make an exception. Just love me now and I’ll court you forever.”　

To: My best friend’s suitor and to my friend

Wag na wag mo susubukang saktan at paiyakin ang bestfriend ko, dahil wala kang karapatan, kahit kapatid pa ang turing ko sayo, tandaan mo, pumatak lang ang luha nyan!! Magugunaw ang mundo at sisiklab ang gera! Humanda ka! bumalik ka na sa pinanggalingan mo. Magtago ka na. Anyway, mangyayari lang yan pag pinaiyak mo siya. 

P.S. mauubusan ka ng kaibigan pag ginawa mo yan dahil kakampi sakin ang mga kaibigan natin. 

-Allen 

Masaya ang buhay ko noon with regards sa paaralan, mga kaibigan, at tahanan ngunit sa usaping pag-ibig at mga kamag-anak namin medyo hindi naging maganda ang aking buhay.

Punong puno na saya ang buhay ko sa paaralan, kung saan ito ang naging aking pangalawang tahanan. Dahil ako ay nag-iisang supling ng aking mga magulang, ang aking mga kamag-aaral ang tumayo bilang aking mga kapatid. Sila yoong mga taong  nagpapasaya sa akin, yung nagpapaiyak, yung dumadamay sa panahon ng may problema ako, sila yung tumayong sandalan ko, sila ay isa sa mga dahilan kung bakit ako nabubuhay. Ang aking mga kamag-aaral ay tumayo rin bilang aking mga kaibigan.

Pamilya, kahit kami ay tatatlo sa bahay ng aking Ina at Ama ay namuhay kami ng masaya. Kahit paminsan minsan may tampuhan, away, at kung ano ano pa hindi natatapos ang isang linggo na hindi kami nagkakaayos. Natutuwa ako at biniyayaan ako ng Panginoon ng masayang pamilya. :D

My life was very complicated with regards to my stuff. I buy my own phones, clothes, and my own things inside my room. Since, I have my source of income which is my scholarship and educational plan and “paluagan”. My parents never gave me a phone. I bought 3 phones for myself since 3rd year, the one I was using when I was grade 6 until 2nd year was SE T230i from my aunt. Now,  I still have this 3 phones - Nokia 2630, Sony Ericsson W595, and Sony Ericsson Vivaz pro. I buy my own clothes like T-shirts, Polo shirts, even my suit which I usually wear during special occasions, I spent thousands of peso just to buy my wants not my needs. My parents support my needs, while I support my wants. When I’m outside, I usually treat my friends, I don’t think how much money I would spend that particular day. My friends and I usually hang out at starbucks, watch movies, have our lunch at Bigg’s Diner, KFC, and Kenny Roger’s. When I’m with Khim and Krizza we eat at Pizza parlor’s such as Pizza Hut and Yellow Cab, but this only happens once in a blue moon. haha. Moving on a another topic, I’m very clean when it comes to my room, I want everything to be organized.I don’t want any mess. When my friends and classmates visit me and enter my room they would say to me “nakakahiya namang pumasok sa kwarto mo kalinis, daig pa ako e”. 

Nabuhay ako sa luho! Nabuhay ako ng walang ipon at walang gawin kundi magpaka sarap sa buhay. Ngunit ngayon, nagbago na! Bumaliktad na ang buhay ko. Hindi ko na maaaring balikan ang mundo ko noon sapagkat ayokong mabuhay at malunod sa luho at tukso. .

“Walang permanente sa mundo kundi ang pagbabago”

Maraming nagbago sa buhay ko simula noong nawala ang Dad ko, mas naging tahimik at payak ang aking pamumuhay. Kailangang magtipid at mag-impok ng pera para lamang mabili ang gusto. Parang naging limitado lamang ang mga bagay na nagagawa ko at nakukuha ko pati kilos ko ay nagiging limitado na rin. Tila bumagal ang ikot ng mundong aking ginagalawan, parang tumitigil ang oras. Nakasama sa pagbabago ang aking pag uugali, naging praning na ako, tensyonado, hindi kampante sa mga nangyayari na tila may masamang mangyayari. Nawawalan na ako ng oras sa pag-aaral, nawawalan na rin ako ng panahong gumawa ng mga post at ng mga research, nawalan na rin ako ng ganang magtext, ang nagagawa ko na lamang ay manuod ng telebisyon at kumain, kasama na rin ang pagtulog. Hindi ako komportable sa buhay ko ngayon sa kumpara sa buhay ko noong nabubuhay pa ang aking ama. 

Gusto kong baguhin ang buhay na nakagisnan ko noon at buhay na tinatamasa ko ngayon. Gusto ko gumising isang araw na walang iniisip na problema. Gusto kong mabuhay ayon sa pinapangarap kong buhay. Gusto kong maging masaya ang buhay ko kumpara sa buhay na mayroon akong punong puno ng pagdududa, buhay na puno ng galit, puno ng luha at pasakit. Ngunit mahirap matamasa ang buhay na aking pinapangarap sapagkat maraming tao ang humahadlang sa aking pag angat at pagbangon, maraming bagay at tukso ang pumipigil sa akin upang makamit ang inaasam asam kong buhay. Pero hanggang kailan ako magiging ganito? Hanggang kailan matatapos ang buhay na aking dinaranas? Nakakalungkot isipin na lumalabas ako ng aming tahanan ng masaya, bumabalot ang ngiti at tawa sa kapaligiran, nakikita nang mga tao na ang buhay ko ay puno ng ligaya, iniisip nila na maayos ang aking buhay, subalit sa likod ng mga iyon eto ako, malungkot, hindi alam ang gagawin, ang isang taong malakas ay naging marupok sa paglipas ng mga pagsubok at humina ang aking pananamplataya. Hindi ko na alam kung kanino ako lalapit, hindi ko na alam kung saan ako pupunta. Gusto kong umiyak, gusto kong sumigaw, ngunit hindi ko magawa, kailangan kong magpakatatag kahit ako’y namamatay unti unti sa loob na parang nauupos na kandilang nawawalan ng liwanag ng pag-asa. Panginoon nasaan Ka? 

Pandak ako, hindi ako gwapo, average lang yung pamumuhay ko, hindi ako maappeal, pero okay lang atleast di naman ako tanga, di naman ako basagulero at laging nagdodota, masipag naman ako at nag aaral, mabait ako, maraming alam sa buhay at higit sa lahat mahal ako ng Diyos. :D

4 days lang naman ang pasok ko kaso 7am to 7pm.

• 100 ang lunch, minsan mas mahal pa kasi ang mahal ng tinda. 
• 50-80 para sa snacks
• 16 para sa pamasahe, balikan na yun.

Then, pag naisipang mag SM I spend atleast 500 pesos, e once a week lang naman akong pumunta sa mall. Kasama na dito ang Starbucks Frap ko. 

I stop posting here on tumblr last March 26, 2012 when my Dad left us. Ideas do not enter my mind. I lost my enthusiasm on blogging. I can’t think. Since my Dad died, I never give myself so much time surfing the net. I always watch movies, eat, sleep, take a bath. 

sigh*